• Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

  • Την Παρασκευή 01/06 δικάζεται στα δικαστήρια Αγρινίου ο συμπολίτης μας Ανδρέας Καραγιάννης με τις κατηγορίες «πρόκληση σε κακουργηματικές πράξεις με σκοπό την κατάλυση της Δημοκρατίας» λόγω κάποιων αναρτήσεων που έκανε σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης το καλοκαίρι του 2013. Η κατάληψη Apertus και το Σωματείο “Δικαίωμα στην Ζωή” εξέδωσαν καλέσματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης και σχετικά κείμενα.

    Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus
    και στην ιστοσελίδα του Σωματείου “Δικαίωμα στην Ζωή”

  • Το μνημόνιο τώρα εφαρμόζεται…

    Μετά από μιά δεκαετία περίπου, όπου η ελλαδική κοινωνία λεηλατείται από μια οικονομική κρίση που λειτούργησε ως δούρειος ίππος για την άλωση κοινωνικών και ταξικών κατακτήσεων, οι χλιαρές αντιστάσεις και η αδυναμία συγκρότησης κινήματος αντίστασης και ανατροπής από την πλευρά της κοινωνίας, άνοιξε την όρεξη στα κοράκια των πολυεθνικών καπιταλιστικών κολοσσών να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα εξαθλίωσης και εξαχρείωσης της κοινωνίας. Την υφαρπαγή κάθε δημόσιου κοινωνικού αγαθού με αισχρές συμβάσεις ξεπουλήματος-παραχώρησης στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Μέσα από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει υποθηκεύσει το μέλλον των επόμενων γενιών για δεκαετίες στο άρμα του σύγχρονου φασισμού, η γη και η θάλασσα χωρίζονται σε οικόπεδα προς ξεπούλημα και διαχείριση στα πλαίσια της διεθνούς νεοφιλελεύθερης επίθεσης που προκαλεί κοινωνική ισοπέδωση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.

    Το ξεπέρασμα της κρίσης για τα αφεντικά ισοδυναμεί με τη συνέχιση του πολέμου που έχουν κηρύξει στις κοινωνίες για τον έλεγχο των φυσικών πόρων που τους αφαιρούν τα διάφορα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, παράλληλα με την προώθηση πολιτικών συνθηκών κοινωνικής περιστολής των δικαιωμάτων, των διεκδικήσεων και αντιστάσεων, τουλάχιστον τόσο όσο και το πλαίσιο λειτουργίας της δημοκρατίας. Η επίθεση του κεφαλαίου στις κοινωνίες σήμερα, έχει ως αιχμή τον έλεγχο της ενέργειας και των νέων τεχνολογιών, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αγαθών όπως το νερό και η τροφή με τάση τη μονοπωλιακή ολοκλήρωσή τους. Τα νέου τύπου τραστ μονοπωλιακής διαχείρισης των αναγκαίων κοινωνικών αγαθών που ενδυναμώνονται διεθνώς το μόνο που μπορεί να υποσχεθούν για το μέλλον είναι περισσότεροι πόλεμοι, φτώχεια και εξαθλίωση για τις κοινωνίες, αρπαγή και καταστροφή των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος.

    Στην Ελλάδα ειδικότερα, ο οικονομικός στραγγαλισμός που επέβαλλαν στην κοινωνία με τη λεηλασία των δημοσίων ταμείων, των μισθών και των συντάξεων και συνολικά των εργασιακών συνθηκών, η απαξίωση του ίδιου του συντάγματος και της (έτσι κι αλλιώς) εκμεταλλευτικής θεσμικής σύμβασης της αστικής δημοκρατίας, η χρόνια παρασιτική λειτουργία των θεσμών (κόμματα, δικαιοσύνη, συνδικαλιστική γραφειοκρατία, σώματα ασφαλείας) που αναδείχτηκε περίτρανα στα χρόνια των μνημονίων, ήταν η αρχή. Το αναγκαίο κτύπημα για να γονατίσει ο ήδη πληγωμένος λαός στις σειρήνες της ¨μεταμνημονιακής¨ ¨ανάπτυξης¨ που έρχεται για να λεηλατήσει την κοινωνία και τη φύση. Η συνέχεια έρχεται καταιγιστική για να αλλάξει αποφασιστικά τον κοινωνικό ταξικό χάρτη με τελική υπόσχεση το σκοταδισμό.

    Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 1950 μέχρι σήμερα, όντας δουλικά προσκείμενες σε κάποιο ισχυρότερο νταβατζή της διεθνούς σκακιέρας, διδάσκονται και διδάσκουν το λαό στη μιζέρια και την υποτέλεια, στο γλείψιμο, τη ρουφιανιά, το φόβο και την ταπείνωση, τη ματαιοδοξία και την αγανάκτηση. Τα τέρατα του παρόντος μας μοιάζουν τόσο όσο έχουμε προχωρήσει στην αλλοτρίωση και το συμβιβασμό με το κράτος. Το ψεύτικο παιχνίδι της πολιτικής που γίνεται για να συγκαλύψει τα εγκλήματα των αφεντικών και να αθωώσει το σύστημα, έχει γεμίσει με ελπίδες ταξικής ανέλιξης πολλούς γραφειοκρατικούς κώλους, εχθρός τους, η Ενότητα στην προοπτική δημιουργίας κοινωνικού επαναστατικού κινήματος. Οι κομπογιαννίτες του σύριζα που τους έλαχε θέση Τσολάκογλου στην ιστορία δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τα 100 μικρά ΚΚΕ που παρασιτούν και δυσφημίζουν οποιαδήποτε προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης.

    Οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι οφείλουν να αξιοποιήσουν τη συσσωρευμένη αγωνιστική πείρα των τελευταίων ετών ενάντια στο καθεστώς των μνημονίων, για να εκτιμήσουν τα όρια της κοινωνικής αντίστασης στο επίπεδο των θεσμών και της αστικής δικαιοσύνης. Στα χρόνια όπου τα συντάγματα παραβιάζονται αβίαστα, η δικαιοσύνη και όλοι οι δημοκρατικοί θεσμοί, είναι ολοφάνερα βιτρίνα που κρύβει τον σάπιο ως το κόκκαλο εξουσιαστικό κόσμο, τα σώματα ασφαλείας αποτελούν λαομίσητο στρατό κατοχής, η Αντίσταση στο καθεστώς τίθεται πλέον επιτακτικά στον καθένα ξεχωριστά.

    Το διακύβευμα είναι πάντα το ίδιο, να ξεφύγουμε από τη βαρβαρότητα, να μην ζήσουμε σαν δούλοι.

    Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
    ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
    ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

    ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

    Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

  • Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα
    του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

  • Οι αγώνες των λαών για ελευθερία αξιοπρέπεια και αυτοδιάθεση στη σημερινή κατάσταση έρχονται αντιμέτωποι με μια νέα γεωστρατηγική επίθεση από την πλευρά του κράτους και του κεφαλαίου. Χρησιμοποιώντας το χρήμα, τις θρησκείες, τους εθνικισμούς ως δούρειο ίππο, λεηλατούν οποιονδήποτε φυσικό ή ανθρώπινο παράγοντα μπορεί να τους προσφέρει την υπερκερδοφορία.

    Τα παιχνίδια του πολέμου στην ευρύτερη μέση ανατολή έχουν ως αίτιο τη διαχείριση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου καθώς και την εγκαθίδρυση νέων πολιτικών συνθηκών που θα ευνοούν τη διαχείρισή τους από τα καθάρματα των εταιριών που λυμαίνονται το φυσικό πλούτο σε κάθε σημείο του πλανήτη.

    Μεγαλοεταιρίες και πολυεθνικές όπως η shell – total, τα ΕΛ.ΠΕ. η BP, που έχουν αιματοκυλήσει ολόκληρο τον κόσμο για τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας μαριονέτες πολιτικάντηδες, με το αζημίωτο, χωρίζουν ξανά τον κόσμο σε οικόπεδα και οικονομικές ζώνες σπαρμένα με πτώματα αμάχων, μικρών παιδιών, γυναικών, γερόντων που δεν μπορούν να ξεφύγουν από την κόλαση που τους έχουν επιβάλει.

    Στρατιές προσφύγων γίνονται ξανά πεδίο εκμετάλλευσης από ΜΚΟ και κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων όπου μετατρέπουν την απέλπιδα προσπάθεια τους για ζωή σε κέρδος για τις τσέπες των αφεντικών. Οι μουλιασμένες από το αίμα τσέπες των αφεντικών ποτίζουν το μίσος μας για το υπάρχον.

    Οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί εκφραζόμενοι με διαφορετική ένταση και κλιμακούμενη βιαιότητα ανάλογα με τις κατά τόπους συνθήκες δεν αφορούν μόνο κάποιες μακρινές χώρες της Ασίας και της Αφρικής αλλά επιβάλλονται με κάθε μέσο και στο εσωτερικό των δυτικών δημοκρατιών μην αφήνοντας ανέγγιχτη καμία πτυχή της κοινωνικής ζωής ή της φύσης. Σε όλο το μήκος της δυτικής Ελλάδας έχουν ξεκινήσει από αυτές τις εταιρίες εργασίες έρευνας υδρογονανθράκων τόσο στο ηπειρωτικό όσο και στο θαλάσσιο κομμάτι από την Αλβανία μέχρι την Πελοπόννησο. Οι ειδικές οικονομικές ζώνες όπως τις ονομάζουν δίνουν το δικαίωμα χρήσης αυτών των περιοχών για εκατοντάδες χρόνια σε εκμεταλλευτές, με ειδικούς εργασιακούς όρους αλλά και καταπάτηση χλιαρούς δήθεν περιβαλλοντικούς (πχ. Σκουριές Χαλκιδικής).

    Καταστρέφοντας και λεηλατώντας το φυσικό πλούτο ο καπιταλισμός μετατρέπει ένα από τα πιο φτωχά κομμάτια της χώρας σε ένα νέο Ελ Τοράντο όπου τα πάντα πωλούνται και τα πάντα αγοράζονται. Οι νέες θέσεις εργασίας που υπόσχονται είναι ένα νέο εργασιακό κρεματόριο, όπου τα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί μέσα από χιλιάδες αγώνες και αίμα εργατών δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

    Αδιαφορώντας για την καταστροφή της φύσης ανοίγουν πηγάδια και κάνουν υπόγειες εκρήξεις σε μια περιοχή με έντονη σεισμική δραστηριότητα, γνωρίζοντας ότι αυτό μπορεί να προξενήσει ενεργοποίηση των εκατοντάδων ρηγμάτων που υπάρχουν και μπορεί να ισοπεδώσουν ολόκληρες πόλεις (όπως έχει γίνει στο παρελθόν σε Καλαμάτα, Πύργο, Κεφαλονιά, Λευκάδα /google: μεγάλοι σεισμοί Δυτ. Ελλάδα) και να καταπιούν λίμνες και ποταμούς στερεύοντάς τα. Βέβαια αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στις νέες επενδυτικές ευκαιρίες –(σκευωριες).

    Η 1η Μάη σηματοδοτεί τον ανυποχώρητο αγώνα των ανθρώπων για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, για ζωή και όχι επιβίωση. Σηματοδοτεί έναν ανοιχτό πόλεμο ενάντια στα αφεντικά και τις κάθε λογής εξουσίες (πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές) που καταδυναστεύουν την κοινωνία. Έναν πόλεμο από τα κάτω χωρίς ειδικούς, ειδήμονες, πρωτοπορίες και ιεραρχίες που πάντα στο τέλος αποδεικνύονται καλοί υπηρέτες των αφεντικών. Οι ανώνυμοι και άγνωστοι αγωνιστές είναι αυτοί που κέρδιζαν και αυτοί που τελικά θα κερδίσουν ό,τι είναι πραγματικά καλό για όλους τους ανθρώπους πέρα από καταγωγή, φύλο και οποιουσδήποτε επίπλαστους προσδιορισμούς που μόνο σκοπό έχουν τον διαχωρισμό των ανθρώπων και την αποδυνάμωση των αντιστάσεων.

    Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

  • Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

  • Μετά και την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας το δικαστήριο για τους 35 κατηγορούμενους μετανάστες για τα εξεγερσιακά γεγονότα που έλαβαν μέρος στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 18 Ιουλίου 2017, η δικάσιμος ορίστηκε για τις 20 Απριλίου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου.

    Λίγα λόγια για το ιστορικό της εξέγερσης

    Από την Δευτέρα 17-07 είχε ανακοινωθεί από μερίδα μεταναστών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής, ότι θα ξεκινούσαν επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους, αλλά και για τις κάκιστες συνθήκες στις οποίες εξαναγκάζονται να διαβιούν στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Η διαμαρτυρία αυτή ήταν συνέχεια ενός αριθμού μικρότερων και σπασμωδικών διαμαρτυριών που λάμβαναν μέρος κατά διαστήματα στο κέντρο κράτησης της Μόριας και συνήθως είχαν τη μορφή καθιστικής διαμαρτυρίας αποκλείοντας τα γραφεία της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Καθ’ όλο αυτό το διάστημα, πολλοί από τους μετανάστες που λάμβαναν μέρος στις διαμαρτυρίες είχαν απειληθεί από τους αστυνομικούς ότι σύντομα «θα τους έδειχναν ποιος κάνει κουμάντο στο κέντρο» ενώ υπάλληλοι των ΜΚΟ τους παρότρυναν να παραιτηθούν των διαμαρτυριών.

    Την Τρίτη (18/07) και ενώ η διαμαρτυρία είχε ξεκινήσει ξανά ως καθιστική έξω από τα γραφεία της EASO, οδηγώντας τους υπαλλήλους της να εγκαταλείψουν τα γραφεία τους, οι αρχές υπέδειξαν τους-τις διαμαρτυρόμενους-ες μετανάστες-ριες ως υπαίτιους για τις καθυστερήσεις στις εξετάσεις ασύλων στρέφοντάς εναντίον τους, μερίδα άλλων μεταναστών. Οι διαμαρτυρόμενοι-ες μετανάστες-ριες προχώρησαν τότε έξω από το κέντρο κράτησης αποκλείοντας τον κεντρικό δρόμο. Ενόσω βρίσκονταν μπροστά από το κέντρο φωνάζοντας συνθήματα, δέχθηκαν επίθεση από τις αστυνομικές δυνάμεις μέσα και έξω από το κέντρο κράτησης με πέτρες, δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Από μέρους τους, οι μετανάστες-ριες απάντησαν με πετροπόλεμο ενώ παράλληλα μπήκαν φωτιές για την καταπολέμηση των χημικών που είχαν πέσει.

    Αρκετή ώρα μετά την ολοκλήρωση των συγκρούσεων και ενώ το εσωτερικό του κέντρου είχε επιστρέψει σε «κανονικούς ρυθμούς», οι αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιχείρηση “σκούπα” στο εσωτερικό. Οι μετανάστες-ριες που βρίσκονταν μέσα δέχθηκαν την μανία των ΜΑΤ που εισέβαλαν ακόμα και στο εσωτερικό των κοντέινερ ξυλοκοπώντας αδιακρίτως όποιους έβρισκαν μπροστά τους και συλλαμβάνοντας εν τέλει 35 άτομα στο σωρό, με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος, αφού είχαν στοχοποιηθεί άτομα αφρικανικής καταγωγής. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου όπου και κρατήθηκαν, χωρίς να τους χορηγηθεί καμία ιατρική βοήθεια παρόλα τα χτυπήματα που είχαν δεχθεί και ενώ πολλοί εξακολουθούσαν να αιμορραγούν. Στο νοσοκομείο οδηγήθηκε μόνο ένας από τους συλληφθέντες ο οποίος είχε παραλειφθεί λιπόθυμος από ασθενοφόρο κατευθείαν από το κέντρο κράτησης της Μόριας, μετά από δολοφονικό χτύπημα που είχε δεχθεί στον αυχένα. Στο μήνα που ακολούθησε, κυκλοφορούσαν συνεχώς φήμες για συμπληρωματικές συλλήψεις από την αστυνομία, τρομοκρατώντας ακόμα περισσότερο τους εγκλωβισμένους μετανάστες και οδηγώντας πολλούς να εγκαταλείψουν τις σκηνές και τα κοντέινερ τους υπό το φόβο στοχοποίησής τους, δημιουργώντας παράλληλα μία ατμόσφαιρα παθητικότητας και παραίτησης από πλευράς μεταναστών.

    Τα δικαστικά δεδομένα

    Σοβαρά χτυπημένοι και τρομοκρατημένοι, οι 35 διωκόμενοι οδηγήθηκαν στον ανακριτή όπου είδαν να τους απαγγέλλονται σοβαρότατες κατηγορίες, με κυριότερη αυτή του «εμπρησμού με κίνδυνο ζωής», που μπορεί να επισείει πολυετή κάθειρξη αλλά και εξαίρεση από τις διαδικασίες παροχής καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Πιο συγκεκριμένα οι 4 συνολικά κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν είναι οι εξής:

    Εμπρησμός από πρόθεση από τον οποίο μπορεί να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο, από κοινού.
    Επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, κατά συρροή, τετελεσμένη και σε απόπειρα, σε βάρος αστυνομικών και πυροσβεστικών υπαλλήλων.
    Φθορά ξένης ιδιοκτησίας από κοινού και κατά συρροή, τελεσθείσα και με φωτιά και αντικειμένου που χρησιμεύει για κοινό όφελος.
    Αντίσταση τελεσθείσα από περισσοτέρους από κοινού, που είχαν καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους και έφεραν αντικείμενα από τα οποία μπορεί να προκληθεί σωματική βλάβη.
    Για τους 30 από αυτούς διατάχθηκε προφυλάκιση, ενώ οι υπόλοιποι 5 (ο σοβαρά τραυματισμένος και 4 μετανάστες που δεν τους παρείχε το δικαστήριο διερμηνέα στη μητρική τους γλώσσα επί ενάμιση μήνα) είδαν να τους ορίζονται περιοριστικοί όροι παραμονής στο νησί και παρουσίας στο τμήμα 2 φορές το μήνα.

    Από τους 30 προφυλακισμένους οι 10 βρίσκονται στις φυλακές της Χίου, 13 στον Κορυδαλλό, 6 στις φυλακές ανήλικων στον Αυλώνα κι ένας μεταφέρθηκε με μεταγωγή από την Αυλώνα στις φυλακές Μαλανδρίνου. Σοβαρά ζητήματα προκύπτουν από την επιλογή διασποράς τους, καθώς η κράτησή τους σε καταστήματα μακριά από τους δικηγόρους ή φιλικά τους πρόσωπα, επιτείνει σημαντικά τα αισθήματα απομόνωσης και αβεβαιότητας που τους διακατέχουν θέτοντας παράλληλα σημαντικά εμπόδια στην προετοιμασία τους για την επικείμενη δίκη. Η πρακτική αυτή άλλωστε δεν είναι πρώτη φορά που εφαρμόζεται καθώς την έχουμε δει στο παρελθόν να εφαρμόζεται σε πολιτικούς κρατούμενους αλλά και στην συγγενή υπόθεση των 8 διωκόμενων μεταναστών της Πέτρου Ράλλη.

    Την υπεράσπισή τους αρχικά στον ανακριτή είχαν αναλάβει δικηγόροι που δραστηριοποιούνται σε ΜΚΟ στο νησί, ενώ στην συνέχεια και ενώ η υπόθεση είχε κινήσει το ενδιαφέρον της «κοινής γνώμης» εμφανίστηκαν και διάφορες άλλες ΜΚΟ που δήλωσαν επιθυμία να αναλάβουν υποθέσεις για το δικαστήριο. Στην πορεία πάντως, λίγες μόλις μέρες πριν την ανακοίνωση της ημερομηνίας της δίκης, οι ΜΚΟ Solidarity Now, Μετάδραση και Συνύπαρξη Λέσβου ανακοίνωσαν ότι αποσύρονται από τη διαδικασία και οι διωκόμενοι θα έπρεπε να βρουν νέους δικηγόρους, γεγονός που επιτείνει μια ήδη προβληματική κατάσταση. Πέρα από τους διωκόμενους που θα εκπροσωπηθούν από δικηγόρους ΜΚΟ, 9 από τους κατηγορούμενους θα εκπροσωπηθούν από αλληλέγγυους δικηγόρους.

    Ο ρόλος που διαδραματίζουν οι δικαστικές αρχές στις αντιεξεγερτικές πρακτικές διαφαίνεται και στην επιλογή της έδρας του δικαστηρίου. Καθώς, η μεταφορά του δικαστηρίου στη Χίο, έρχεται σε αντίθεση ακόμα και με τις ίδιες του τις αποφάσεις για τους περιοριστικούς όρους που έχουν επιβληθεί στους 5 από τους κατηγορούμενους. Πέρα από τους περιοριστικούς όρους που έχουν επιβληθεί, είναι γνωστή στους δικαστές η οικονομική αδυναμία για τους 5 κατηγορούμενους που βρίσκονται στο νησί και διαμένουν στο κέντρο κράτησης της Μόριας, να παρευρεθούν και να παραμείνουν σε άλλο νησί. Η δίκη αναμένεται να διαρκέσει αρκετές ημέρες δημιουργώντας ένα αξεπέραστο κόστος διαμονής, πέρα από το κόστος των μετακινήσεών τους. Πέρα όμως από τα εμπόδια για την παρουσία τους στη δίκη τους, η απόφαση αυτή είναι καταδικαστική όσον αφορά την παρουσία των μαρτύρων υπεράσπισής τους. Καθώς τα γεγονότα για τα οποία κατηγορούνται έλαβαν μέρος στο εσωτερικό του κέντρου κράτησης της Μόριας, οι περισσότεροι από τους αυτόπτες μάρτυρες είναι μετανάστες-ριες που βρίσκονται με διοικητικούς περιοριστικούς όρους στο νησί της Λέσβου, μην έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με πολλούς ντόπιους μάρτυρες οι οποίοι καλούνται να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους για απροσδιόριστο διάστημα και με όποιο κόστος, εάν επιθυμούν να καταθέσουν, καθώς λόγω της συγκοινωνίας μεταξύ των δύο νησιών δεν υπάρχει η δυνατότητα αυθημερόν παρουσίας. Η ουσιαστική αφαίρεση από την υπεράσπιση τόσο σημαντικών καταθέσεων, έρχεται να προϊδεάσει για την εκδικητική και προειλημμένη στάση της δικαστικής εξουσίας απέναντι στους κατηγορούμενους.

    Για τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές

    Καθώς οι παγκόσμιες γεωπολιτικές συγκρούσεις συνεχίζονται αμείωτες, ο οικονομικός επεκτατισμός λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και διάφορα αυταρχικά και φονταμελιστικά καθεστώτα εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της Γης, η ευρώπη-φρούριο εντείνει τη στρατιωτικο-αστυνομική διαχείριση των μεταναστών που φθάνουν στα εδάφη της. Ίσως πιο οργανωμένα από ποτέ, υλοποιείται η απόφαση για τη δημιουργία χώρων εξαίρεσης στα ευρωπαϊκά σύνορα, όπου όσοι-ες μετανάστες-ριες δεν πεθάνουν στα θαλάσσια και χερσαία περάσματά θα στοιβάζονται και θα υποτιμούνται βίαια. Μέσα από ένα σύστημα συνεχόμενης υποτίμησης οι μετανάστες στη συνέχεια θα διαχωριστούν στους επιθυμητούς και στους ανεπιθύμητους. Οι πρώτοι, αφενός θα αποτελούν το απαραίτητο νέο εργατικό δυναμικό της Ευρώπης και αφετέρου θα προσφέρουν το άλλοθι απέναντι στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές θανάτου. Οι δε υπόλοιποι θα οδηγηθούν στη βίαιη παρανομοποίησή τους διαφεύγοντας χωρίς χαρτιά στο εσωτερικό της Ευρώπης για να αποτελέσουν το φθηνό και άμεσα εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό, απαραίτητο για την αναπαραγωγή του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου ή θα απελαθούν πίσω στις χώρες από τις οποίες διέφυγαν ή ακόμα και σε τρίτες.

    Την ίδια ώρα οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί θα αποτελέσουν το νέο «εσωτερικό εχθρό». Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να κατασκευάσουν με θεαματικούς όρους μια πραγματικότητα που κάνει την ύπαρξη του ολοκληρωτισμού «κοινωνικά αναγκαία». Ο μετανάστης εικονίζεται σαν βιολογικά και πολιτισμικά κατώτερος ενώ την ίδια στιγμή που τους εναποθέτουν σε χώρους χωρίς καμία υγιεινή, τους προβάλουν ως φορείς ασθενειών και υγειονομικές βόμβες. Με στρατιωτική διάλεκτο οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν εισβολείς ενταγμένοι σε οργανωμένο σχέδιο και ο ελληνικός και ευρωπαϊκός στρατός λαμβάνει θέσεις μάχης στα σύνορα αλλά και στις πλατείες της Ευρώπης για την αναχαίτησή τους. Ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης θεσπίζεται σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της επικράτειάς της Ευρώπης. Ένα καθεστώς που να έρχεται εκμαιεύσει την απαραίτητη εθνική συνοχή και συναίνεση για τη συνέχιση και εντατικοποίηση των πολιτικών υποτίμησης των «από κάτω» της κοινωνίας.

    Ο «πόλεμος ενάντια στους μετανάστες» όμως είναι και χρήμα. Καθόλου αμελητέα και άσχετη δεν είναι η βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από τη διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών. Το κεφάλαιο συνεχίζει να αναπαράγεται είτε μέσω των στρατιωτικών εξοπλισμών για τη φύλαξη και επιτήρηση των συνόρων, είτε μέσω του ανθρωπιστικού κεφαλαίου που έρχεται μέσα από το πλέον διαδεδομένο δόγμα του στρατιωτικού ανθρωπισμού.

    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Λέσβος, επιλέχθηκε για δεύτερη φορά στη σύγχρονή της ιστορία, ως το βασικό πεδίο εφαρμογής των συνοριακών αντιμεταναστευτικών πολιτικών στο λεγόμενο «Πέρασμα της Ανατολικής Μεσογείου». Είδαμε να αναπτύσσονται νέα στρατιωτικο-αστυνομικά σώματα, διαφόρων τύπων κέντρα κράτησης αλλά και να χτίζεται σταδιακά όλη η απαραίτητη κοινωνική αδιαφορία και συναίνεση για τις θανατοπολιτικές που ξεδιπλώνονται. Πολιτικές που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς να ξεβράζονται στις ακτές του νησιού αλλά και σε 14 νεκρούς μέσα στα ίδια τα κέντρα κράτησης που κατασκευάστηκαν. Ένα πέπλο ολοκληρωτισμού ήρθε να καλύψει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής του νησιού, με μοναδικές ρωγμές τους αγώνες που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται από τους μετανάστες αλλά και κομμάτια ενός ευρύτατου και διεθνούς ανταγωνιστικού κινήματος που με τη σειρά του έχει επιδείξει μία πολύμορφη και συνεχή δράση. Αυτές τις ρωγμές επιδιώκουν να καταστείλουν τρομοκρατώντας όσους-ες μετανάστες-ριες ορθώνουν ανάστημα και απομονώνοντάς τους από τον αλληλέγγυο κόσμο.

    Αλληλεγγύη για όλους τους λόγους του κόσμου

    Η απόφαση να σταθούμε στο πλευρό των 35 διωκόμενων μεταναστών δεν αφορά κανένα κριτήριο αθωότητας ούτε αποτελεί ένα μονοδιάστατο αντιρατσιστικό αγώνα. Η δίωξή τους μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο ως ακόμα μία έκφανση της αντιεξεγερτικής βεντάλιας που θεμελιώθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και συνεχίζεται αμείωτα και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα από την ύφεση που παρουσιάζουν τα κοινωνικοταξικά κινήματα στην νέα περίοδο αριστερής διακυβέρνησης, η επίθεση στους «από κάτω» λαμβάνει μόνιμο και τελικό χαρακτήρα. Ένα πλήθος εργαλείων καταστολής: αστυνομικών, δικαστικών, διοικητικών και οικονομικών χρησιμοποιούνται εναντίον όσων επιλέγουν τη συνέχιση και τη μη διαμεσολάβηση των αρνήσεων και των αντιστάσεών τους.

    Η εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση των αστυνομικών σωμάτων. Η δημιουργία χώρων εξαίρεσης όπως αυτοί των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών. Οι κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις σε στέκια και καταλήψεις. Ο νέος σωφρονιστικός κώδικας και οι επιθέσεις στους κρατούμενους των φυλακών που αντιστέκονται. Η χρήση οικονομικών προστίμων ως μέθοδο εκβιασμού, όπως στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Η θέσπιση αυτεπάγγελτου αδικήματος για την παρεμπόδιση των πλειστηριασμών. Η ποινική δίωξη των συνδικαλιστικών αγώνων. Η περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρων τόπων και οι δίωξη όσων αντιστέκονται σε αυτή. Όλα αποτελούν εκφάνσεις της ίδιας κρατικο-καπιταλιστικής επίθεσης στους «από κάτω».

    Επιθέσεις που έρχονται να ξεπεράσουν τα παραδοσιακά σύνορα των εθνών-κρατών. Μέσα από την αναδιαμόρφωση των νομικών πλαισίων γίνεται όλο και εντονότερη η προσπάθεια της διακρατικής συνεργασίας με σκοπό την κάμψη των αντιστάσεων. Η δημιουργία ευρωπαϊκών στρατιωτικών και αστυνομικών σωμάτων ασφαλείας, οι διακρατικές δικαστικές συνεργασίες, και η ανάπτυξη κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών διαχείρισης πληθυσμών αποτελούν τη νέα πραγματικότητα. Οι απαντήσεις όμως θα δοθούν σε όλα τα επίπεδα. Απέναντι στους εθνικισμούς του κάθε έθνους, στην κρατική βαρβαρότητα του κάθε κράτους, στον επεκτατισμό του κεφαλαίου, τα αντιστεκόμενα κομμάτια αναπτύσσουν τα δικά τους δίκτυα αγώνα. Αγώνες πέρα από τα σύνορα, τα κράτη, τα έθνη και τους εθνικισμούς.

    Έτσι λοιπόν η δίκη των 35 μεταναστών δεν μπορεί παρά να ιδωθεί ως μία δίκη εναντίον όλων των κομματιών που αντιστέκονται στη συνεχιζόμενη υποτίμηση και καταστολή.

    Ένα δικαστήριο που πέραν των άλλων προσπαθεί να διενεργηθεί σε κενό τόπο και χρόνο, περιορίζοντας την όποια δυνατότητα αλληλεγγύης. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, ίσως πιο επιτακτικά από ποτέ, η ανάδειξη μίας ακόμα κρατικής αυθαιρεσίας απέναντι σε ένα από τα πιο υποτιμημένα κοινωνικά κομμάτια, είναι παραπάνω από αναγκαία.

    Καλούμε τον αλληλέγγυο κόσμο, συλλογικότητες και οργανώσεις να αναλάβουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Απέναντι στην επιλογή των δικαστικών αρχών να προσπαθήσουν να εξαφανίσουν το δικαστήριο μεταφέροντάς το στη Χίο, η ανάδειξή αυτού του αγώνα από συντρόφους-ισσες στην υπόλοιπη ελλάδα και όχι μόνο, είναι μία πρώτη απάντηση.

    Για τις ανάγκες προπαγάνδισης της υπόθεσης και των κινήσεων αλληλεγγύης έχει δημιουργηθεί λογαριασμός στο twitter @freethemoria35 και το #freethemoria35, ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιούνται τα κινηματικά μέσα αντιπληροφόρησης για πιο συγκεκριμένες ενημερώσεις.

    Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας
    #freethemoria35

    Από την ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

  • Από το 2010 η έντονη αποβιομηχάνιση ήταν στην καθημερινή ατζέντα του κράτους ωθώντας στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους. Αυτοί που ξεπουλούν τα πάντα στους ιδιώτες, αυτοί που διέλυσαν την παιδεία, την υγεία, την οικονομία αυτοί, οι αστοί πολιτικοί, που μας καταπιέζουν και μας εκμεταλλεύονται, που μας στερούν την ελευθερία. Έρχονται τώρα και μας υπόσχονται ότι θα πάρει μπρός η βαριά βιομηχανία με την εξόρυξη του μαύρου χρυσού.

    Εκείνοι που δεν έχουν αφήσει αμόλυντο ούτε ένα δάσος, ούτε ένα ποταμό να ρέει ελεύθερο, που έχουν βιάσει τις θάλασσες, που λεηλατούν και καταπιέζουν την φύση και τον άνθρωπο, τώρα άξαφνα νοιάζονται να βοηθήσουν τον καταπιεσμένο λαό της Δ. Ελλάδας.

    Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ
    ΔΕΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ!

    ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ,
    ΔΙΧΩΣ ΣKΕΠΗ–ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ,
    ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΕΣ ΑΠΟ ΑΡΤΑ,
    ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ–ΕΣ ΑΠΟ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

    Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα
    του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

  • “13 ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ:

    Φιλικές και προσωπικές σχέσεις που ποινικοποιήθηκαν.

    Αμφίβολα μίγματα DNA που δεν ήταν αρκετά ούτε για επανεξέταση.

    Έναν δήθεν μάρτυρα που εξαφανίστηκε.

    Μία εκδρομή στην “αναρχική” Βαρκελώνη.

    Να επιβεβαιωθούν τα ραβασάκια της αντιτρομοκρατικής και οι ιδεοληπτικοί δικαστές και
    εισαγγελείς.

    Με βάση τα παραπάνω, η Ηριάννα και ο Περικλής βρίσκονται έγκλειστοι στην φυλακή μετά την καταδίκη τους τον Ιούνη του 2017 με βάση τις επιβαρυντικές διατάξεις του τρομονόμου (187Α), περιμένοντας την έναρξη του εφετείου τους στις 21 Μαρτίου 2018.

    Στα πρόσωπα τους, ο μηχανισμός της Αντιτρομοκρατικής και του Τρομονόμου βρήκε δυο από τους πολλούς “ενόχους” του.

    Η σύλληψή τους έγινε την εποχή του δόγματος “νόμος και τάξη” της κυβέρνησης Σαμαρά και το κατηγορητήριο τους περιελάμβανε όλα τα βασικά συστατικά των τρομοϋποθέσεων: επικοινωνιακά show, δήθεν συμμετοχή σε οργάνωση, δείγματα DNA επισφαλή και σε τόσο μικρή ποσότητα που δεν μπορούσαν να επανεξεταστούν και να διασταυρωθούν, σκιαγράφηση ενός αόριστα ύποπτου και με αναρχικές τάσεις κοινωνικού περιβάλλοντος.

    Η καταδίκη τους ήρθε, ενάντια στην κοινή λογική και την προφανή έλλειψη στοιχείων, λίγο μετά την επίθεση στον πρώην πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο και σε μια περίοδο που το κράτος και οι μηχανισμοί του επιζητούσαν μια ρεβανς. Βασικό δομικό στοιχείο του πλέγματος καταστολής τόσο στην συγκεκριμένη υπόθεση όσο και ενάντια σε όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια αποτελεί ο αντιτρομοκρατικός νόμος 187Α.

    Ένας νόμος που στοχεύει σε όλες και όλους μας. Με τα ειδικά δικαστήρια, τις ειδικές συνθήκες κράτησης, τις υπερεξουσίες των διωκτικών αρχών και τις φασιστικές διατάξεις της συλλογικής ευθύνης και της ποινικοποίησης των προσωπικών και πολιτικών σχέσεων, φανερώνει το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας. Σε αυτόν τον άξονα κινείται και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που όχι μόνο δεν προχώρησε σε κατάργηση του τρομονόμου αλλά ετοιμάζεται να ψηφίσει την αυστηροποίηση του Σωφρονιστικού Κώδικα.

    Η δυνατότητα της αντιτρομοκρατικής να κατασκευάζει υποθέσεις από έναν τεράστιο κύκλο αγωνιστών “υπόπτων” καθώς και από το φιλικό και συγγενικό τους περιβάλλον, βασίζεται στην χρήση του DNA ως αποδεικτικού μέσου. Ο εξαναγκασμός, άμεσος ή έμμεσος, λήψης του από τους συλληφθέντες και η υιοθέτηση των αμφίβολης αξιοπιστίας αποτελεσμάτων του από τις δικαστικές αρχές, αποτελούν ένα από τα πιο ισχυρά όπλα στα χέρια του κράτους ενάντια στον κόσμο του αγώνα.

    Γνωρίζουμε ότι αυτού του είδους οι υποθέσεις αποτελούν έναν ακόμη τρόπο επιβολής της κοινωνικής ειρήνης σε συνθήκες κρίσης και ακραίας εκμετάλλευσης. Ότι έχουν ως στόχο να χρησιμεύσουν στην εμπέδωση του φόβου και την καταστολή των αγώνων.

    Το μήνυμα του τρόμου γίνεται σαφές:
    ‘Ενοχοι όσες/οι αγωνίζονται, ένοχοι όσες/οι έχουν σχέση μαζί τους.
    Η επίθεση του κράτους στις επιλογές, τις ελευθερίες και τους αγώνες μας είναι συνεχής και ολομέτωπη.
    Με όπλο μας την αλληλεγγύη οφείλουμε να εμποδίσουμε την επέλαση της καταστολής, του ελέγχου και την διάχυση του φόβου.

    Ενόψει του Εφετείου της Ηριάννας και του Περικλή,αγωνιζόμαστε συλλογικά και με όλες μας τις δυνάμεις για να τους πάρουμε πίσω.

    Ο αγώνας των δύο είναι αγώνας:

    Ενάντια στην αυθαίρετη χρήση του DNA ως αποδεικτικού μέσου.
    Ενάντια στον τρομονόμο και την ενίσχυση του.

    Η απελευθέρωσή τους να είναι μια νίκη του κινήματος, ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης.

    ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ
    ΑΘΗΝΑ: ΠΟΡΕΙΑ 18:00 – ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
    ΔΙΚΗ: 21 ΜΑΡΤΙΟΥ, 09:00 – Εφετείο Λουκάρεως

    Λευτεριά στην Ηριάννα και τον Περικλή
    Λευτεριά σε όλες και όλους μας

    Συνέλευση για την απελευθέρωση
    της Ηριάννας και του Περικλή

    Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

  • Το πρωινό 12-03-2018 δέχονται επίθεση και εκκενώνονται οι καταλήψεις και χώροι αγώνα, Ζαΐμη 11 και Gare στα Εξάρχεια και Ματρόζου 54 στο Κουκάκι. Οι σύντροφοι (–ισες) υπερασπίζονται τις καταλήψεις και συλλαμβάνονται με κατηγορίες πλημμεληματικού και κακουργηματικού χαρακτήρα.

    Η θεωρία των δύο άκρων που προσπαθεί να επιβάλλει η σημερινή κυβέρνηση (Συριζα Ανελ.) εξισώνοντας τους αγωνιστές για ελευθερία και αξιοπρέπεια με τα καθάρματα μαχαιροβγάλτες ναζί θα πέσει για ακόμα μια φορά στο κενό.

    Ο Αναρχικός – Αντιεξουσιαστικός χώρος είναι βαθειά ριζωμένος στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και δεν έγινε ποτέ λακές των εφοπλιστών και των αφεντικών. Οι δεκάδες αγωνιστές που βρίσκονται στις φυλακές ή διώκονται είναι η πιο τρανή απόδειξη του αδιαμεσολάβητου και ανυποχώρητου αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία.

    Η υπεράσπιση των χώρων αγώνα, των στεκιών και καταλήψεων αλλά και των συντρόφων (-ισσων) είναι μονόδρομος για όλους όσους βάζουν τον εαυτό τους σε θέση μάχης ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο. Από τα οδοφράγματα μέχρι τις αυτοοργανωμένες κοινωνικές δομές, και ακόμη πιο μακριά στο δρόμο του αγώνα,

    ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ GARE/
    ΖΑΪΜΗ 11/ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 54

    ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

    Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

css.php